Os alimentos transxénicos proveñen
de organismos vivos nos que se introduciron artificialmente modificacións
na súa información xenética. Isto lévase
a cabo mediante distintas técnicas dependendo do organismo
que se queira modificar. Unha das máis habituais é
a utilización de vectores víricos e bacterianos.
Neste contexto, un vector é un organismo vivo que engade
os xenes que codifican as características para introducir
no organismo receptor, e que é quen de integralos no material
xenético deste. En teoría, o organismo receptor
terá unha característica introducida, pero na práctica
os xenes que se integran fano nunha proporción moi baixa.
(Por Ex., en óvulos de vaca, só se consegue a integración
xenética en un de cada mil).
Nos anos 80 entran neste campo de investigación as compañías
agroquímicas e farmacéuticas, acaparando en pouco
tiempo unha grande parte da investigación.
Esta circunstancia fixo que as investigacións pasaren de
estar guiadas por intereses científicos a facéreno
por intereses económicos, pasando a rendibilidade a ter
tanto ou máis peso có coñecemento.
Dada a relativa novidade destas técnicas, e a pesar da
rapidez coa que avanza a ciencia na actualidade, aínda
non se ten un coñecemento exacto do funcionamiento do material
xenético. E non se sabe con seguridade o que acontece bioquimicamente
despois de que o xene novo alleo é enxertado nun xenoma.
A seguridade para a saúde humana e ecosistémita
aínda está por probar.
A biotecnoloxía, é un instrumento moi poderoso,
que trará cambios no noso xeito de entende-lo mundo.
Por iso é conveniente pensar en tódalas consecuencias
que a aceptación social destas técnicas de maneira
indiscriminada poden traer. Tamén é necesario endurece-las
normas existentes sobre a liberación e comercialización
de organismos manipulados xenéticamente. É necesaria
unha moratoria en relación a estes temas ata que os riscos
da
biotecnoloxía sexan avalados e se impoñan as medidas
legais adecuadas para a seguridade de tódolos seres vivos.
Este artigo é un extracto do publicado por Lucía
Méndez, no boletín de FEG, TERRA Nº 4
