A AUGA
Iste elemento, antaño abundante, agora escasea. E sendo
como é fundamental para calquer sistema natural, non se
pode derrochar auga na producción de algo con tan pouco
rendimiento como ol monocultivo da pataca en vez de preservarla
para usos da agricultura tradicional, moito mais respetuosos co
medio, que permite unha paisaxe armonizada e que, sen dubida,
compensará moito mais no futuro.Hay quen xa chama a Limia
a meseta galega.
Hay quien ya llama a la Limia la meseta gallega.
AS PATACAS
A pesar dos gastos realizados na remodelación das estructuras
agrarias e do cambio radical nas formas de producción,
a pataca non logró sacar a Limia da sua depresión.
O monocultivo, aparte de provocar unha maior dependencia económica,
imposibilita a viabilidad doutros cultivos agrarios de creciente
demanda. Por o contrario, ol cultivo intensivo de iste tubérculo
precisa enormes cantidades de fertilizantes e outros produtos
químicos, que ademais de ser nocivos consumen moita auga.
Non olvidemos que por culpa de istas prácticas e do abuso
do regadío da pataca cada vrau a Limia móstrase
materialmente seca.
OS CARTOS
Parcelar, ademais de ser anticuado, resulta caro. Unha parcela
ten un coste aproximado de 6000 euros, sen contar os gastos dos
agricultores na maquinaria necesaria para cultivar tanta extensión.
Moitos paisanos, tiveron que empeñarse nos créditos
para comprar a costosa maquinaria agrícola. É por
isto que o Estado ten que conceder a os productores fortes subvencions
para que poidan sair da crisis que provocan os baixosos prezos
das patacas. Resulta pois que o diñeiro de todos invertese
tanto nas concentracions parcearias como nas subvencions... A
pescadilla que mórdese a cola...
O FUTURO
¿Qué se pode facer para correxir o desequilibrio
causado? Está ben craro: retornar o xeito tradicional de
producción, potenciando unha agricultura diversificada
e extensiva que foi a que deu de comer a os limianos durante centos
de anos. Así, é urxente afrontar unha reforestación
rigurosa co obxeto de moderar o clima e retener a agua. A propia
renovación da paisaxe xenerará riqueza debido o
valor en alza que hoxe ten o turismo rural e a explotación
dos produtos autóctonos de calidad.
Por último, debemos conservar, a toda costa, o ecosistema
agrario tradicional e os humedales de Rairíz de Veiga,
pois constituyen os últimos reductos que nos sirven de
partida para a recuperación do potencial ecolóxico
que poseía antaño toda a comarca da Limia.
